Modern Sanat Üzerine'den
45
Şimdi nesne'nin boyutlarını yeni bir ışık altında incelemek ve doğal biçimlerin keyfi "biçimsizleştirmesi" olarak görünen şeye sanatçının nasıl varmış olduğunu göstermek istiyorum.
Öncelikle sanatçı gerçekçi eleştirmenlerin çoğunun yaptığı gibi, doğal biçimlere büyük önem yüklemez, çünkü sanatçı için bu nihai biçimler yaratım sürecinin gerçek öğesi değillerdir. Çünkü sanatçı nihai biçimlerin kendilerinden daha çok biçimlendirmeyi yapan güçlere değer yükler.
Belki de sanatçı gönülsüz bir felsefecidir ve iyimserlerle birlikte bu dünyayı bütün olası dünyaların en iyisi ya da bir model olmayacak kadar kötü kabul etmese de şöyle der:
"Şu andaki biçimi bakımından bu dünya mümkün olan tek dünya değildir."
Bu nedenle doğanın önüne yerleştirdiği bitmiş biçimleri irdeleyici gözlerle inceler.
Ne kadar derinlemesine bakarsa o kadar kolaylıkla görüşünü bugünden geçmişe doğru yayabilir, bitmiş bir üründeki yaratıcı bir görüngü, "Genesis" olarak sanatçıyı, doğadaki herhangi bir görüntüden çok daha derinden etkiler.
Sonra yaratım sürecinin bugün tamamlanamayacağı düşüncesine kaptırır kendini ve geçmişten geleceğe uzanan dünya yaratma edimini görür. Sonsuz Genesis!
Daha da ileri gider!
Çevresindeki yaşamı düşünerek kendi kendine şöyle der: Bir zamanlar bu dünya farklı görünürdü, gelecekte yine farklı görünecek.
Sonra, sınırsızlığa doğru yükselirken, düşünür: Başka yıldızlarda yaratılışın bütünüyle farklı bir sonuç üretmiş olması çok mümkün.
49
Kendi yolunu sonuna kadar izlemeyen sanatçı küstahtır. Fakat ilksel gücün tüm evrimi beslediği bu gizli bahçeye girebilen sanatçılar seçilmiş kişilerdir.
